Johnnie Takbok

Johnnie Takbok – ’n Stem uit die platteland

Johnnie Takbok is ’n Suid-Afrikaanse sanger en liedjieskrywer wie se musiek uit die lewe self kom—eerlik, reguit en sonder fieterjasies. Hy is gebore op 9 Mei 1985 in Vanderbijlpark, ’n industriële dorp, maar sy hart het nog altyd meer by die platteland gelê. Hy het grootgeword tussen die Noord-Vrystaat en Oos-Transvaal, en daai rondtrek-lewe het hom geleer om mense, plekke en stories raak te sien.

Na skool het hy as ketelmaker gekwalifiseer—’n harde wêreld wat jou leer om aan te hou, maak nie saak wat nie. Musiek het nie van dag een af soos ’n plan gevoel nie, maar dit het stadig deel geword van wie hy is. Eers ’n kitaar, toe ’n paar songs… en voor lank kon hy nie meer daarsonder nie.

Sy invloede lê wyd. Internasionale rock soos Foo Fighters, Pearl Jam, Linkin Park en Queens of the Stone Age het ’n groot rol gespeel, saam met klassieke name soos AC/DC en ZZ Top. Aan die Afrikaanse kant het Jan Blohm, Gian Groen, Valiant Swart en Robbie Wessels sy oor gevang. Gooi daarby ’n bietjie boeremusiek en bokkie-sokkie, en jy kry ’n klank wat nie net een ding is nie.

Sy eerste optrede in 2004 was klein—’n kroeg, ’n barman wat hom ’n kans gee. Maar dit was genoeg om die ding aan die rol te sit. Van daar af het hy begin speel waar hy kon—klein venues, pubs, en selfs op straat. Busking en daai vroeë jare het hom geleer hoe om ’n gehoor te lees en hoe om eerlik te bly met wat jy speel.

Hy het later twee keer Amerika toe gegaan om te werk, en daar het sy musiek begin verander. Hy het begin skryf oor dinge wat hy self beleef het—nie net idees nie, maar regte stories. Hy het ook daar begin optree, en toe hy in 2013 terugkom Suid-Afrika toe, het hy geweet hy wil meer ernstig raak oor sy musiek.

Oor die jare het hy saam met verskillende musikante gewerk, en daardie pad het uiteindelik gelei na wat bekend was as die Johnnie Takbok Band. Die band het oor tyd deur baie veranderinge gegaan, met verskillende musikante wat in en uit beweeg het. Dit was nie altyd maklik nie—maar dit het die storie gebou.

Die hoogtes was goed… maar dit was juis die laagtes wat iets anders gebring het.

Daai moeilike tye—wanneer dinge nie uitgewerk het nie, wanneer line-ups verander het, wanneer die druk groot was—het ’n unieke karakter aan die musiek gegee. Dit het Johnnie gevorm. Dit het die klank eerliker gemaak. Minder gepoleer, maar meer werklik.

Saam met Dean Henning op kitaar, Francios “Jones” Jones op dromme en Eulise Jones op bas, het dinge op ’n stadium begin klik. Dit was die fase waar die musiek begin vorm kry het. Hulle het nie net gespeel nie—hulle het begin opneem en songs uitbring. Dis waar Johnnie regtig begin verstaan het hoe om ’n song van idee tot finale klank te vat.

Daai tyd was nie oor “band wees” nie—dit was oor bou. Oor leer. Oor iets skep wat hulle eie is. En die mense wat saam met hom daai pad gestap het, bly deel van sy storie. Familie bly familie.

Vandag sien Johnnie homself eerste as ’n kunstenaar. Die mense wat saam met hom speel, verander soos die lewe aangaan, maar die fokus bly dieselfde—die liedjies.

Hy werk hoofsaaklik uit sy eie tuis-ateljee waar hy sy musiek self skryf, opneem en bou. Hy gebruik tegnologie waar dit help, maar die kern bly eenvoudig: ’n goeie song met ’n storie wat iets beteken.

Op hierdie stadium fokus Johnnie ook sterk op sy besigheid en die bou van sy toekoms buite die musiek. Die prioriteite het bietjie geskuif, soos dit maar met die lewe gaan. Maar die passie vir musiek is nog daar—dit het nie weggeraak nie.

Musiek bly in sy bloed.

Hy sal nie ophou skryf, opneem en skep nie—al is dit op sy eie tempo en op sy eie manier. Hy geniet sy lewe, hy doen dinge wat vir hom sin maak, en hy hou dit eenvoudig.

Sy styl—wat hy self Plattelandse Rock noem—is nie iets wat jy maklik kan definieer nie. Dis rock met ’n plaaslike hart. Dis stories van die lewe, geloof, swaarkry, lekkerkry en alles tussenin. Nie oorgedoen nie. Nie gemaak vir ’n mark nie. Net reguit.

Johnnie Takbok maak nie musiek om in te pas nie.

Hy maak musiek omdat hy daarvan hou, en omdat daar altyd nog ’n storie is om te vertel.

En of hy nou alleen speel, of saam met mense wat die pad saam met hom stap—die ding bly dieselfde:

Eerlike musiek.
Goeie stories.
En ’n klank wat sy eie pad loop.

Dis nie fancy nie.
Dis nie perfek nie.
Maar dis eg.

En dit werk.